خبر فوری

خبر فوری

اخبار جهان، از سکس و سیاست تا رسوایی

در حال خواندن:

اخبار جهان، از سکس و سیاست تا رسوایی

اخبار جهان، از سکس و سیاست تا رسوایی
اندازه متن Aa Aa

«همه چیز از چند سال پیش شروع شد. اتاق خبر مجله اخبار جهان اعتماد خوانندگان را از دست داد.

صادقانه بگویم، به همین دلیل تصمیم گرفتیم مجله را تعطیل کنیم و از همین یکشنبه به انتشار آن پایان دهیم.»

این سخنانی بود که با آن جیمز مردوک، فرزند و وارث سرمایه دار استرالیایی-آمریکایی و صاحب موسسه اخبار بین المللی به یک عمر فعالیت حرفه ای موسسه بریتانیایی پایان داد.

«نیوز او د ورلد» یا «اخبار جهان» نشریه ای است مردمی و انتقادی و با تیراژ نزدیک به سه میلیون نسخه که یکصد و شصت و هشت سال پیش بنیان نهاده شد.

سیاست این نشریه مبتنی بر تمرکز بر روی سوژه های جنجالی بود؛ ستاره های سینما، سیاستمداران و مواردی از این دست. به عبارت دقیقتر می توان گفت در رویکردش ترکیبی از سکس و سیاست حضور داشت.

این مجله مسایل زیادی را فاش کرد و البته موجب اختلافات و جدایی های زیادی هم شد. شیطنت های معمولش را هم نباید از نظر دور داشت. اما شیطنت این بار بیش از حد بود، شاید فاجعه بار.

میلی داولر 13 ساله که سال 2002 ربوده شد یکی ازچهار هزار قربانی شنود مکالمات تلفنی توسط این مجله بود.

ماجرا از این قرار است: هنگامی که تمام کشور در جستجوی او بسیج شده بود یک کارآگاه خصوصی مجله به پیغام گیر او دسترسی پیدا می کند. از آنجایی که پیغام گیر میلی پر شده بود، این کارآگاه برای جمع آوری اطلاعات بیشتر، پیغام های ضبط شده را پاک می کند و این به معنی از بین بردن ادله ای بود که می توانست به تحقیقات کمک کند، و از سوی دیگر موجب شد که خانواده میلی تصور کنند که او هنوز زنده است.

این مجله مکالمات تلفنی خانواده قربانیان عراق، افغانستان یا حتی عملیات تروریستی سال 2005 را نیز شنود می کرد.

نخستین رسوایی در پی دستگیری یک روزنامه نگار و یک کارآگاه خصوصی در سال 2007 آشکار شد. این دو در شنود مکالمات شخصیت های مهم و بویژه خانواده سلطنتی دست داشتند.

برغم شهادت شاهدان و شکایت های مختلف، پلیس تا همین هفته هیچ تحقیقی انجام نداد. چرایی این موضوع از اهمیت بسزایی برخوردار است.

به رسوایی های اخیر باید ارتباط میان رسانه ها و پلیس را اضافه کرد: پرداخت پول در برابر اطلاعات.

دبیر سابق خبر اخبار جهان در این زمینه می گوید:«تا جایی که می دانم، پیش از این با پرداخت دویست پوند می شد شماره پلاک ماشین یک آدم معروف را از طریق پلیس پیدا کرد. به این ترتیب، یک خبر خوب دو صفحه ای پنج تا ده هزار پوند درآمد داشت.»

صحت این اعترافات توسط یک مدیر سابق بخش ضد فساد پلیس لندن تایید شده است.

این مدیر سابق، ایتیو رابرتز است. وی در تایید این ادعا می گوید: “یکی دو مورد معروف تر را داشتیم که به شهروندان مربوط می شد، معمولا افراد معروفی که مجرم یا قربانی جرمی بودند و اسامی آنها سریع به روزنامه ها راه پیدا کرد و این می توانسته به سر یکی از ما آمده باشد.”

آیا این فعالیت ها به فضای رقابت شدید رسانه ای در بریتانیا قابل تعمیم است؟

چنانچه تحقیق و بررسی مورد درخواست سوی نخست وزیر این ادعا را اثبات کند، در آن صورت چهره رسانه های بریتانیایی مخدوش خواهند شد.