خبر فوری

خبر فوری

بیست و سومین کنفرانس جهانی تغییرات اقلیمی؛ حفاظت از اقیانوسها

کمیسر محیط زیست اروپا در ۲۳امین کنفرانس جهانی تغییرات اقلیمی خواستار اقدام مشترک برای حفاظت از اقیانوسها شد.

در حال خواندن:

بیست و سومین کنفرانس جهانی تغییرات اقلیمی؛ حفاظت از اقیانوسها

اندازه متن Aa Aa

در حال حاضر در جهان روزانه ۱۰ میلیون تن زباله به اقیانوسها ریخته می شود. به گفته بنیاد الن مک آرتور تا سال ۲۰۵۰ میزان زباله های پلاستیکی در دریا بیشتر از ماهی خواهد بود. یورونیوز در حاشیه بیست و سومین کنفرانس سازمان ملل متحد برای تغییرات اقلیمی در شهر بن در آلمان با کمیسر محیط زیست، امور دریایی و شیلات اروپا در گفتگویی انجام داده است.

حفاظت از اقیانوسها برای مبارزه با تغییرات اقلیمی، یکی از مباحث مطرح در بیست و سومین کنفرانس سازمان ملل متحد برای تغییرات اقلیمی بود. کنفرانس امسال را ریاست کنفرانس امسال را که در شهر بن در آلمان برگزار می شود، جمهوری فیجی برعهده دارد.

فیجی کشوری جزیره ای است که در منطقه ملانزی اقیانوس آرام واقع شده است و مثل بسیاری کشورهای دیگر با پیامدهای مرگبار تغییرات آب و هوایی از وقوع طوفانهای سهمگین گرفته تا بالا آمدن سطح آب دریاها روبرو شده است. دولت جمهوری فیجی تا کنون مجبور شده دهها روستا را به روی تپه ها و مناطق مرتفع منتقل کند.

بیشتر بخوانید: جزایر فیجی در محاصرۀ طوفان وینستون
استفاده بیش از حد از منابع دریایی و آلودگی دریایی یکی از نکات مهم برای حفاظت از اقیانوسهاست. اتحادیه اروپا می خواهد میزان آلودگی دریایی را تا سال ۲۰۲۰ میلادی ۳۰ درصد کاهش بدهد.

ساشا وکیلونا، خبرنگار یورونیوز در حاشیه بیست و سومین کنفرانس جهانی تغییرات اقلیمی با کارمنو ولا، کمیسر محیط زیست، امور دریایی و شیلات اروپا گفتگویی انجام داده است.

یورونیوز: اینجا در کنفرانس جهانی تغییرات اقلیمی بسیاری از طرفداران محیط زیست دریاها می خواهند که حفاظت از اقیانوسها در اولویتهای مبارزه با تغییرات اقلیمی گنجانده شود.

کارمنو ولا: «اقیانوسها مهم ترین تنظیم كننده درجه حرارت زمین هستند. آنها ۹۰ درصد گرمای زمین، و ۳۰ درصد دی اکسید کربن را جذب و بیش از ۵۰ درصد از اکسیژن مورد نیاز ما را تامین می کنند. در نتیجه فواید زیادی برای محیط زیست ما دارند. ما در عوض چه کار می کنیم؟ زباله های پلاستیکی را به اقیانوسها می ریزیم، و باعث اسیدی شدن آب اقیانوسها و بروز پدیده اوتریفیکاسیون و آلودگی محیط زیست دریا می شویم و بیش از حد ماهیگیری می کنیم. نتیجه کارهای ما این است آب اقیانوسها گرم تر می شود، و سطح آب بالاتر می آید. تمام این بلایای طبیعی که در اطرافمان می بینیم، مثل سیل و خشکسالی ناشی از همین است.

بیشتر بخوانید: بررسی اکوسیستم دریاها برای مبارزه با آلودگی محیط زیست

«هیچ کشوری یا قاره ای به تنهایی نمی تواند با مشکل آلودگی دریایی مبارزه کند»

یورونیوز: برای مبارزه با تغییرات اقلیمی و حفاظت از اقیانوسها، اتحادیه اروپا تا چه حد نقش پیشرو را دارد؟

کارمنو ولا: «اول اینکه فکر نمی کنم فایده ای داشته باشد که کسی رهبر باشد چه این رهبر اتحادیه اروپا باشد چه کشوری دیگر. چون این مشکل جهانی است و هیچ کشوری یا قاره ای به تنهایی نمی تواند با این مشکل مبارزه کند. به همین دلیل ما ضروری است که به دیگران فشار بیاوریم و یادآوری کنیم که تهدیدها و خیلی سریعتر از آنچه فکر می کردیم جدی می شوند. هر اقدامی که امروز انجام دهیم، اثرش را فردا نخواهیم دید. اگر تولید دی اکسید کربن را امروز متوقف کنیم باز هم اقیانوسها چند دهه همچنان دی اکسید کربن از اتمسفر جذب خواهند کرد. اگر ورود پلاستیک به اقیانوس را امروز متوقف کنیم باز هم پلاستیکهایی که شاید ده ها سال پیش دور ریخته شده، همچنان به اقیانوسها وارد خواهد شد. بنابراین باید همین الان دست به کار شویم، هم برای پیشگیری از وخیم شدن اوضاع، و هم برای حل معضل کنونی.»

یورونیوز: عاجل ترین سیاست هایی که باید برای حفاظت از اقیانوس ها به اجرا گذاشته شود کدام است؟

کارمنو ولا: «فکر می کنم سریعترین اقدام باید کاهش دی اکسید کربن باشد. دومین اقدام بازگرداندن سلامت محیط زیست است چون وقتی اقیانوس کربن دی اکسید جذب می کند مانگروها (گیاهان ساحلی) باید این کربن دی اکسید را جذب کند. و سومین اقدام باید همکاری جامعه جهانی باشد. چون فایده ندارد که هر کس به راه خودش برود، باید اقدام مشترک صورت بگیرد.»

«هر کدام از ما مسئول فاجعه آلودگی دریایی هستیم»

یورونیوز: مردم گاهی فکر می کنند که مسئول رفع این مشکلات، دولتها و شرکت های بزرگ هستند در حالیکه اگر هر کدام از ما رفتار روزانه شان را تغییر دهد،به رفع مشکل تغییر آب و هوا کمک می شود.

کارمنو ولا: «خیلی درست به این نکته اشاره کردید. خیلی مهم است. مردم می بینند که در باره این موضوعات در سطح جهانی بحث می شود: در کنفرانس گروه هفت یا گروه بیست و اولین برداشتشان این است که مشکل بزرگی است، اما من نمی توانم این مشکل را حل کنم، دولت ها باید راه حلش را پیدا کنند.” در حالیکه اینطور نیست: هر کدام از ما مسئول این فاجعه هستیم و هر کدام از ما باید بخشی از راه حل باشیم. دو مثال می زنم: زباله پلاستیکی در اقیانوس ها، تنوع زیستی و پستانداران ماهیها را از بین می برد و اقیانوس ها را آلوده می کند اما برای رفع مشکل باید دید هر فرد پلاستیک به کار می برد یا نه و ایا پلاستیک را دور می اندازد، یا به مرکز بازیافت می برد. برای رفع مشکل تولید گاز گلخانه ای که منشأ تغییر آب و هواست باید دید که هر کس چه خودرویی می راند و خودرو چقدر گاز گلخانه ای تولید می کند، و آیا از وسایل نقلیه جمعی استفاده می کند یا نه. این مشکلات، جهانی است اما از میان برداشتن آنها به افراد بر می گردد.»