وب‌سایت یورونیوز دیگر در مرورگر Internet Explorer در دسترس نخواهد بود. این مرورگر دیگر از سوی مایکروسافت پشتیبانی نمی‌شود. توصیه می‌کنیم از مرورگرهای دیگری مانند گوگل کروم، فایرفاکس و سافاری استفاده کنید.
خبر فوری

پشت پرده قانون مجازات انکار نسل کشی ارامنه

پشت پرده قانون مجازات انکار نسل کشی ارامنه
Euronews logo
اندازه متن Aa Aa

گزارش تحلیلی

بیش از بیست کشور و نهاد بین المللی از جمله پارلمان اروپا آنچه را که از آن به عنوان نسل کشی ارامنه یاد می‌شود، به رسمیت شناخته‌اند. کشورهای دیگری چون آلمان، بریتانیا و ترکیه از آن به عنوان کشتار نام می‌برند.

در ماه اکتبر گذشته، نیکلا سارکوزی، در دیدارش از ارمنستان، مقدمات تصویب قانون جدیدی را فراهم ساخت.

رییس جمهوری فرانسه گفت: «اگر کشور بزرگی چون ترکیه صفحه‌های مبهم تاریخش نظیر وجود نسل کشی را بپذیرد، در آن صورت فرانسه هم مانند ارمنستان آن را یک گام بزرگ به جلو خواهد دانست.»

اما پاسخ فوری ترکیه گزنده به نظر می‌رسد.

آقای اردوغان در واکنش به سخنان آقای سارکوزی گفت: «رییس جمهوری فرانسه از ارمنستان دیدار و از آنجا به ترکیه توصیه کرده و از آن به عنوان ابزاری تبلیغاتی برای انتخابات آینده استفاده می‌کند. اول به امور خود برسید، بعد به دیگران توصیه کنید.»

در میان کشورهای که نسل کشی ارامنه را به رسمیت می‌شناسند، موضع گیری فرانسه ریشه در روابط دو کشور دارد و البته آنکارا را به شدت متاثر کرده است.

با رجوع به گذشته، در می‌یابیم که با شعله ور شدن جنگ جهانی اول، امپراتوری عثمانی در آستانه فروپاشی بود. بین سال‌های ۱۸۷۸ تا ۱۹۱۸ امپراتوری عثمانی ۸۵ درصد از خاکش را از دست داد. از اینرو، جنگ فرصتی برای جبران مافات و بازپس گیری سرزمینهای از دست رفته بود.

سلطان عثمانی تحت فشار جوانان ترک و انقلابیون ملی گرا در سال ۱۹۱۴ به طرفداری از آلمان و علیه متفقین و روسیه وارد جنگ شد. سعی ترکها در همراه کردن ارامنه با خود بود و روس‌ها نیز در سوی دیگر به این اقدام دست زدند، موضوعی که بر واقعیت آنچه از طرف ارمنستان به عنوان نسل کشی و از طرف ترکیه به عنوان کشتار با هدف دفاع از حاکمیتش یاد می‌شود، سایه افکنده است.

ارامنه به جنوب انتقال و در اردوگاه‌ها اسکان داده شدند. البته اکثریت آنها جان دادند. با اینکه رقم ذکر شده در منابع متفاوت است، اما دوسوم ارامنه امپراطوری عثمانی در تابستان ۱۹۱۵ از بین رفتند.

گفته می‌شود که آتاتورک کشتار ارامنه را شرم آور توصیف کرده است. اما از سال ۱۹۲۳ به بعد دولتهای ترکیه از پرداختن به این موضوع امتناع کرده‌اند. برای بیشتر ترک‌ها، سخن گفتن از نسل کشی، به تضعیف ملت ترک می‌انجامد.

بر اساس قانون مصوب سال ۲۰۰۱ فرانسه، این کشور نسل کشی سال ۱۹۱۵ ارامنه را به رسمیت می‌شناسد. سابقه طرح مجازات انکار نسل کشی به سال‌ها پس از آن برمی گردد. پس از اولین اقدامات در این زمینه در سال ۲۰۰۶، در سال گذشته لایحه مجازات انکار نسل کشی از سوی حزب سارکوزی در پارلمان رد شد.

اما براستی چرا در آستانه انتخابات سال آینده ریاست جمهوریف این لایحه بار دیگر با جدیت به جریان افتاد.

همدردی واقعی با ارامنه به خاطر رنج و دردی که بر آن‌ها وارد شده؟ یا اقدامی برای تحت فشار قرار دادن آنکارا؟ با توجه به اینکه آقای سارکوزی چندان تمایلی به پیوستن این کشور به اتحادیه اروپا ندارد

یا در ‌‌نهایت این موضوع می‌تواند فرصتی برای تبلیغات انتخاباتی باشد؟ چرا که ۶۰۰هزار ارمنی در فرانسه زندگی می‌کنند که از نظر اقتصادی در مقایسه با ۵۰۰ هزار ترک مقیم این کشور، وزنه سنگین تری محسوب می‌شود.