همجواری مردگان و زندگان در گورستان های قاهره

 نظرها
همجواری مردگان و زندگان در گورستان های قاهره
اندازه متن Aa Aa

سقوط حسنی مبارک، رییس جمهوری سابق مصر و بر سرکار آمدن یک حکومت دموکراتیک یا غیر دموکراتیک در این کشور، هیچ تاثیری در زندگی بسیاری از مردم قاهره نداشته است. مردمی که به خاطر فقر در گورستان ها زندگی می کنند. این شهروندان زندۀ گورستان های قاهره خیلی به انقلاب مصر دل نبسته اند.

خانواده هایی که به همراه فرزندان خردسالشان، شب و روز را در اتاقک هایی در گورستان های قاهره می گذرانند، کم نیستند. بر اساس آمار اعلام شده از سوی موسسۀ مرکزی مسکن در مصر، بیش از دو میلیون نفر در گورستان زندگی می کنند.

دفن شدگان در این گورستان و ساکنان زندۀ آن همزیستی مسالمت آمیزی با یکدیگر دارند. یکی از منابع در آمد کسانی که در این گورستان زندگی می کنند، تراشیدن سنگ برای گورهاست. برخی از آنها نیز با خواندن قرآن بر سر گور مرده ها و دریافت چند سکه از سوی بستگان آنها روزگار می گذرانند.

اجاره بهای مسکن در قاهره، بالاتر از دستمزد اکثر ساکنان این شهر است و به همین دلیل، خانواده های بی بضاعت قاهره، با استفاده از وسایل بسیار ارزان و غیراستاندارد، آلونک هایی را بعنوان سرپناه در این گورستان ها برای خود ساخته اند که هر لحظه ممکن است بر سر آنها خراب شود.

حاتم حسنی و چهار عضو خانواده اش از افرادی هستند که در این گورستان زندگی می کنند. خانه آنها از یک اتاق خواب و یک آشپزخانه تشکیل شده که در داخل یکی از مقبره خانوادگی به قدمت صد و پنجاه سال قرار دارد. این خانوادۀ پنح نفری، با دوازده عضو مردۀ این مقبره همخانه اند.

فرزندان حاتم با ترس از روح و مرده شب و روز می گذرانند و خواب راحت ندارند. شب ها کابوس می بینند و از سلامت کامل نیز برخوردار نیستند. حاتم نگران آیندۀ است و می پرسد چه سرنوشتی در انتظار فرزندانش است.

حاتم می گوید: “وضعیت بد اقتصادی، بیکاری و اجارۀ بالای مسکن در قاهره ما را مجبور کرد که در اینجا ساکن شویم. برای اجارۀ یک آپارتمان از من ماهانه پول زیادی می خواهند و من هم هیچ شغلی ندارم. نمی توانم از اینجا به جای دیگر اسباب کشی کنم. دولت ما را فراموش کرده است. اصلا به افرادی مثل ما فکر هم نمی کنند. برای دولت ما هم کسانی که زیر این قبرها خوابیده اند، مرده ایم چون در گورستان زندگی می کنیم و فرقی با آنها نداریم.”

گورستان عایشه، یکی از پر جمعیت ترین گورستان های قاهره است. الحاج احمد چهل و سه سال از عمرش را در این گورستان گذرانده و از کمترین امکانات زندگی محروم است. شب ها اتاقک کوچک الحاج احمد به اندازۀ گور مرده ها تاریک است.

او کاملا از آنچه که در مصر می گذرد بی خبر است. می گوید:” من بی سوادم و نمی توانم بخوانم و بنویسم. نمی دانم در مصر چه می گذرد. از کسانی که به اینجا می آیند شنیده ام که تظاهرات شده و حکومت عوض شده اما راستش را بخواهید برایم مهم نیست. من از هیچ کس حمایت نمی کنم و سیاست به درد من نمی خورد.”

این گورستان ها همچنین مخفی گاه خوبی برای خیلی از جنایتکاران و فراری هاست. کسانی که فاقد هویت و مدارک شناسایی هستند نیز ترجیح می دهند در این گورستان ها زندگی کنند. مواد مخدر هم در این گورستان ها رد و بدل می شود و فروشندگان و سارقان نیز این گورستان ها را به عنوان مرکز فرماندهی خود انتخاب کرده اند.

سیستم گورستان ها در مصر با دیگر جاها متفاوت است. هر مقبره از گورهایی تشکیل شده و هربار که کسی از یک خانواده فوت می شود باید در یکی از این گورها دفن شود. به همین دلیل هر بار که فرد جدیدی دفن می شود، میکرب و بوهای نامطبوع در محل زندگی ساکنان زندۀ این گورستان ها که عمدتا آلونک خود را در داخل مقبره ساخته اند، پخش می شود که بسیار آزار دهنده است.

با وجود این شرایط، دولت باز هم به وضعیت ساکنان این گورستانها بی تفاوت است. یکی از زنانی که در این گورستان زندگی می کند می گوید: “ دخترم بارها به مراکز دولتی مراجعه کرده و با شرح دادن شرایطمان، خواهان محلی برای زندگی شده، اما هربار به او جواب رد داده اند. آخرین بار به او گفته اند باید حداقل دوسال منتظر باشد”.

قول های زیادی برای بهبود شرایط زندگی مردم این کشور داده شده اما سالها طول خواهد کشید تا تغییرات انجام شود. کسانی که در این گورستان ها زندگی می کنند همانند مردگان، به سیاست بی اعتنا هستند. برای آنها آنچه که در خیابان های کشور رخ می دهد، مهم نیست. این زندگان فراموش شده فقط به زنده ماندن فکر می کنند.