وب‌سایت یورونیوز دیگر در مرورگر Internet Explorer در دسترس نخواهد بود. این مرورگر دیگر از سوی مایکروسافت پشتیبانی نمی‌شود. توصیه می‌کنیم از مرورگرهای دیگری مانند گوگل کروم، فایرفاکس و سافاری استفاده کنید.
خبر فوری

پای سخن بازماندگان جنایت هولودومور

 نظرها
پای سخن بازماندگان جنایت هولودومور
Euronews logo
اندازه متن Aa Aa

روستای تارگان در ۱۲۰ کیلومتری کیف مرکز اوکراین قرار دارد و یکی از مناطق قربانی جنایات معروف به هولودومور است. در سال های ۱۹۳۲-۱۹۳۳ نیمی از جمعیت این روستا به خاطر گرسنگی و قحطی جان باختند. الکساندرا اودیوک، ۹۲ ساله، یکی از ساکنان این روستاست که از قحطی جان به در برد. او می گوید قحطی در اوکراین دوران اتحاد شوروی نه به خاطر کمبود محصول بلکه قحطی مصنوعی بود.

“بلشویک ها پس از انقلاب اکتبر بریگادهای نظامی خاص خودشان را ایجاد کردند که هر بریگاد شامل 7 نفر بود. این بریگادها واگن هایی را که با اسب کشیده می شد در روستاها می چرخاندند و به مصادره غله و غذای خانه های کشاورزان دست می زدند.

الکساندرا توضیح می دهد که در آنزمان دولت شوروی زمین های مالکان که کولاک نامیده می شدند و کارگرانی که روی این زمین ها کار می کردند را در مزارع به هم پیوسته و اشتراکی متمرکز می کردند که کالخوذ نامیده می شد. محصولات این مزارع را جمع آوری و برای صدور به خارج از اوکراین به ایستگاه های راه آهن منتقل می کردند.

یکی دیگر از بازماندگان هولودومور، اولنا گونچاروک ۸۷ ساله است. او می گوید دوران وحشتناکی بود و مردم ناامید و دست از جان شسته بودند: “ما از رفت و آمد در روستا هراس داشتیم، زیرا دهقانان گرسنه بودند و کودکان را شکار می کردند. من همسایه ام را به خاطر می آورم که دختری داشت. اما بعد دخترش ناپدید شد. ما به خانه او رفتیم و دیدیم سرش از بدن جدا شده است.”

روستائیانی که از قحطی نجات یافتند کسانی بودند که می توانستند در کالخوزها مقداری غذا را از بریگاد ها مخفی کنند و به خانه ببرند و یا مشتی آرد را در آب حل کنند و بنوشند. اولنا به خاطر می آورد که مردی مامور جمع آوری اجساد قحطی زدگان و انتقال آنها به گورستان بود: “این مرد مامور به خانه یک زن رفت و خواست بدن مرده اش را بردارد. اما زن هنوز زنده بود. از مرد خواست که او را نبرد زیرا هنوز زنده است و دارد نفس می کشد. اما مرد جواب داد: به هرحال تو خواهی مرد و من نمی خواهم فردا دوباره اینجا برگردم.”

در گورستان روستای تارگان، بخشی از گورهای جمعی قربانیان سال ۱۹۳۳ قرار دارد و در این گورها اجساد تقریبا ۴۰۰ دهقان دفن شده است.

ولادیمیر سرهیچوک، تاریخ دان، می گوید: “در بقیه مناطق اتحاد شوروی نیز قحطی بود، برای نمونه در قزاقستان، اما قزاق ها می توانستند برای به دست آوردن غذا به مناطق همسایه در روسیه و یا به قرقیزستان و ازبکستان بروند. اما ساکنان اوکراین هیچ امکانی برای رفتن به بلاروس یا روسیه نداشتند، زیرا مرزها بسته بود و بلیط قطار نیز برای آنها وجود نداشت.”

ولادیمیر سرهیچوک معتقد است که کشتار معروف به هولودومور در اوکراین یک نسل کشی است: “دهقانان اوکراین نمی خواستند به کالخوزها بپیوندند و تولیدات کشاورزی شان را به بلشویک ها بدهند. به همین خاطر بلشویک ها راه دیگری جز کشتن دهقانان براثر قحطی نداشتند.”

آمار قربانیان هولودومور در اوکراین در سال های ۱۹۳۲ و ۱۹۳۳، بیش از دو میلیون نفر تخمین زده می شود. اگرچه برخی از بازماندگان، تعداد قربانیان این جنایت علیه بشریت را تا بیش از دوبرابر این آمار نیز ذکر می کنند.

گفتگو با آندره لیبیچ، استاد موسسۀ عالی مطالعات بین المللی و توسعه در ژنو

*یورونیوز: در قانون اساسی اوکراین از هولودومور به عنوان نسل کشی یاد می شود. در بیست کشور نیز به همین عنوان شناخته شده است. با اینحال، بسیاری واژۀ نسل کشی برای این جنایت کافی نیست. علت آن را چه می دانید؟

آندره لیبیچ: در واقع باید بگویم که این اصطلاح بد انتخاب شده است. وقتی کلمۀ نسل کشی را می شنویم بویژه در مورد اتفاقاتی که در دهۀ سی افتاده است، به یاد هولوکاست می افتیم. تفاوت در این است که هدف هولودومور تنها مردم اوکراین نبود و بسیاری از مردم را خارج از مرزهای این کشور نیز از جمله قزاقستان و روسیه در بر گرفت. هولوکاست یک کمپین بود و به منظور نابود کردن یک نسل صورت گرفت در حالیکه هولودومور، با وجود اینکه میلیون ها قربانی گرفت، برای ریشه کن کردن مردم اوکراین برنامه ریزی نشده بود. بلکه نتیجۀ یک سیاست وحشیانه و ضد انسانی بود که توسط استالین اجرا شد. البته تعداد قربانیان هیچ اهمیتی برای وی نداشت، ولی اولویت استالین از بین بردن اوکراینی ها نبود بلکه به دنبال اجرای برنامه خود آنهم به هر قیمتی بود. حتی اگر به بهای میلیون ها قربانی و بویژه روستاییان اوکراینی تمام شد.

یورونیوز: در اکراین، انکار کنندگان عمومی هولودومور مجازات می شوند. آیا این عاملی برای محدود شدن بحث و گفتگو بر سر این موضوع نمی شود؟

آندره لیبیچ: همینطور است. دولت نمی تواند این مساله را به خود اختصاص بدهد یا مباحث را محدود یا ممنوع کند. اینکه هولودومور توسط افرادی به چالش کشیده شود، صحبت بر سر این موضوع را ضروری تر می کند. دقیقا با بحث و گفتگو در مورد این فاجعه و تعداد قربانیان آن می توان به واقعیت رسید. این تنها دولت نیست که حق داشته باشد در مورد اینکه چه چیزی واقعی است و چه چیزی غیر واقعی، نظرش را اعلام کند و مباحث را ممنوع کند.

یورونیوز: ایجاد قحطی مصنوعی، مرگ میلیون ها انسان را به دنبال داشت. آیا بهتر نیست که این واقعۀ غم انگیز را در ردیف جنایت علیه بشریت بگذاریم، همانند همان کاری که با شوآ یا نسل کشی یهودیان انجام گرفته است.؟

آندره لیبیچ: درست است. باید آن را در ردیف جنایات علیه بشریت قرار داد و نه تنها جنایت علیه یک قوم و ملیت خاص. چنانچه هولودومور را همانند یک جنایت که میلیون ها انسان در نظام شوروی سابق قربانی آن شده اند، بشناسیم، در آنصورت می توانیم به یک بزرگداشت عمومی و یک آشتی مشترک میان روس ها و اوکراینی ها و دیگر ملیت ها برسیم. اگر هولودومور را تنها یک تراژدی مختص مردم اوکراین بدانیم، در واقع یک نوع تنش با دیگر ملیت هایی که قربانی همین جنایت شده اند، ایجاد می کنیم.

یورونیوز: اوکراین بارها متهم به این شده است که با بالا بردن تعداد قربانی های اوکراینی، به دنبال مظلوم نمایی است. نظر شما در این باره چیست؟

آندره لیبیچ: باید بگویم که یک نوع رقابت بر سر بالا بردن قربانیان وجود دارد که هیچ خدمتی به هیچ کس نمی کند. کمترین عددی که در مورد قربانیان هولومودور می توانیم اعلام کنیم ۲ میلیون نفر است. اگر به این تعداد، آنهایی را که بر اثر بیماری های ناشی از گرسنگی و نبود مواد غذایی جان سپردند و همچنین نازایی ناشی از آن را اضافه کنیم، ممکن است به رقمی چند میلیونی برسیم اما قطعا به رقمی ۱۰ میلیون نفر که گاهی به گوش می رسد و یا حتی عدد ۶ میلیون قربانی هولوکاست که هولودومور در صدد رقابت با آن است هم نخواهیم رسید.