خبر فوری

خبر فوری

بررسی پیامدهای اجرای برنامه ریاضت اقتصادی در ایرلند

 Comments
در حال خواندن:

بررسی پیامدهای اجرای برنامه ریاضت اقتصادی در ایرلند

بررسی پیامدهای اجرای برنامه ریاضت اقتصادی در ایرلند
اندازه متن Aa Aa

گزارش تحلیلی

کمتر از دو ماه دیگر انتخابات نهادهای اروپایی برگزار خواهد شد. برای آشنایی بیشتر با این انتخابات و شناخت مباحث مهم آن هر هفته به یک کشور می رویم و یکی از موضوعات مهم مربوط به مبارزات انتخاباتی را بررسی می کنیم.

این هفته به ایرلند می رویم، نخستین کشوری که در ماه دسامبر سال گذشته میلادی به برنامه های ریاضت اقتصادی پایان داد. آیا باید ایرلند را نماد کارآیی اقتصاد ریاضتی دانست؟ آیا این برنامه توانسته اقتصاد ایرلند را از بحران خارج کند؟

اقتصاد ایرلند در حال حرکت به سوی بهبود است. پیش بینی می شود در سال جاری میلادی، این کشور شاهد رشد اقتصادی دو درصدی، افزایش سپرده های جاری مردم در بانک ها و کاهش آمار بیکاری و بدهی ها باشد. به نظر می رسد، پس از سالها صرفه جویی این کشور شاهد شکوفایی اقتصادش است.

پاسکال دانوهوی، وزیر امور اروپایی ایرلند در این زمینه می گوید: “صادرات ما شامل محصولات و خدمات متعددی است. محصولات کشاورزی، خدماتی، بانکی، بیمه ای و تکنولوژی صادرات ما را در بر می گیرد. تنوع صادرات موتور محرک اقتصاد ماست و باعث عبور ما از مشکلات می شود.”

دولت ایرلند توانسته شرکت های بزرگ بین المللی مانند گوگل، اپل و آمازون را قانع کند که در کشورش سرمایه گذاری کنند.

دان اوبریان، اقتصاددان ارشد سازمان امور بین الملل و اروپایی می گوید: “نود درصد صادرات ایرلند توسط شرکت های خارجی و تنها ده درصد صادرات توسط شرکتهای ایرلندی انجام می شود. نمی توانید کشوری در جهان پیدا کنید که اقتصاد و صادراتش چنین وابستگی به شرکت های خارجی داشته باشد. آنها به دلایل مختلف به اینجا می آیند. زبان انگلیسی، قرار گرفتن در حوزه پولی یورو، سطح بالای آموزش، انعطاف پذیری نیروی کار و نرخ مالیات شرکت ها از جمله این دلایل هستند.”

این مزیت ها باعث نشد که ایرلند در زمان بحران اقتصادی هزینه کمی بپردازد. از سال ۲۰۰۸ تاکنون بیست و پنج درصد اقتصاد داخلی ایرلند از بین رفته و از هر هفت نفر یک نفر شغل خود را از دست داده است.

برنامه اقتصاد ریاضتی همه بخش ها را تحت تاثیر قرار داده است. از جمله پیامدهای بارز آن مهاجرت گسترده جوانان است. در پنج سال گذشته، یک صد هشتاد هزار جوان تحصیل کرده بین هجده تا بیست و چهار سال جلای وطن کردند. روزین از جمله این جوانان است. او که دارای دیپلم جامعه شناسی و کارشناسی ارشد روزنامه نگاری است در حال حاضر به شکل پاره وقت در بخش خدمات کار می کند.

روزین پیدلی می گوید: “می دانستم که یک شغل پاره وقت است و بیش از دویست یورو در هفته درآمد ندارم. برای پیدا کردن شغل روزنامه نگاری و شغل های دیگر مصاحبه های مختلفی داشتم، اما فکر نمی کنم بتوانم در ایرلند کار پیدا کنم. در فکر مهاجرت در سال آینده هستم. امیدوارم بتوانم این کار را انجام دهم.”

روزین با نشان دادن یک عکس می گوید: “این عکس کلاسم در دوره کارشناسی ارشد است. این دختر در لندن کار روزنامه نگاری می کند. این یکی به کره جنوبی رفته و معلم شده است. این دختر به فرانسه رفته است. این یکی از نیوزیلند، برای کار به استرالیا رفته است، به او خوش می گذرد.”

در زمانی که روزین در رویایی مهاجرت به آسیا است، جوانان دیگر ایرلندی گروهی را به نام “ما مهاجرت نمی کنیم” تشکیل دادند. این گروه از جوانان تحصیل کرده جویای کار و جوانانی که در شرایط نامناسب کار می کنند تشکیل شده است. آنها خواستار تغییر اوضاع هستند.

شیموس فاریل، بیست و دو ساله، دانش آموخته روانشناسی می گوید: “ما به شکل گروهی در حال مبارزه برای تغییر شرایط هستیم. می توانیم در این زمینه پیشرفت داشته باشیم و کارهای مفیدی انجام دهیم. دولت به شکلی می گوید جوانان به اندازه کافی کار نمی کنند، تنبل هستند و در خانه نشسته اند. اینها دلایلی برای قطع کمک های اجتماعی و طفره رفتن از صحبت درباره بحران بیکاری است. ما مخالف این سیاست هستیم و با آن مبارزه می کنیم.”

مهاجرت باعث شده آمار بیست و نه درصدی بیکاری در دو سال پیش به به بیست و شش در صد در سال جاری برسد.

نظر مری کلیر ماک الیر، محقق “شورای ملی جوانان” را درباری پیامدهای مهاجرت گسترده جوانان جویا شدیم.

می کلیر ماک الیر، محقق “شورای ملی جوانان” می گوید: “مهاجرت یک چهارم خانواده ها را در بر می گیرد. یک نفر از میان دو جوان بین هجده تا بیست و چهار سال به فکر مهاجرت است. به صنعت ساختمان، ساخت و ساز صنعتی، سلامت و آموزش بیش از همه ضربه وارد شده است. به شکل سنتی دولت در این بخش ها استخدام می کند، ولی عدم این کار باعث مهاجرت جوانان شده است.”

وی می افزاید: “تعداد زیادی از کشورهای عضو اتحادیه اروپا شاهد پیر شدن جمعیت خود هستند، بنابرین باید برای تامین هزینه های بازنشستگان و سیستم بیمه های اجتماعی روی جوانان حساب کنند. درست است که جوانان برای یافتن زندگی بهتر، حقوق بیشتر، پیشرفت در کار، کسب تجربه و شناخت فرهنگ های مختلف مهاجرت می کنند، اما تحقیقات ما نشان می دهد آنها مجبور به مهاجرت می شوند.”

“شورای ملی جوانان” خواستار نظارت بهتر بر روند مهاجرت، تقویت روابط با جوانان خارج از کشور و کمک به بازگشت آنها است.