خبر فوری

خبر فوری

جام جهانی فوتبال و مشکلات اجتماعی در برزیل

 Comments
جام جهانی فوتبال و مشکلات اجتماعی در برزیل
اندازه متن Aa Aa

در اولین مسابقه تیم فوتبال برزیل در جام جهانی، تماشاگران بسیاری در استادیوم حضور داشتند و با وجود تنش های اجتماعی در این کشور طی ماههای اخیر، شور بسیاری در میان هواداران این تیم وجود داشت.

اخبار مربوط به برزیل در دوران جام جهانی، در هفته ای که گذشت در بسیاری از شبکه های تلویزیونی اروپا پوشش داده شد.

شبکه ۲ تلویزیون فرانسه

شبکه ۲ تلویزیون فرانسه بر این موضوع تاکید داشت که قهرمانان برزیلی از پرطرفدارترین فوتیبالیستهای این جام جهانی اند و در این روزها جمعیت قابل توجهی با لباس های زرد و سبز را می توان در مرکز ریو دو ژانیرو مشاهده کرد.

بخشی از بازار این شهر به اجناس مربوط به جام جهانی فوتبال اختصاص داده شده و صدای طرفداران تیم برزیل را می توان شنید که می گویند ما قطعا با وجود بازیگرانی مانند نیمار پیروز خواهیم شد.

بین مردم برزیل و تیم فوتبال این کشور عشقی تاریخی وجود دارد و بازیکنان برای برزیلی ها مانند بت هستند. خیلی ها برای دیدن تمرین بازیکنان و ملاقات ستارگانی همچون نیمار و تیاگو سیلوا، آماده اند مسافتی چند کیلومتری را در کوههایی که در دو کیلومتری ریو قرار دارند، طی کنند.

اما بر خلاف آنچه در ظاهر مشاهده می شود، تیم فوتبال برزیل در چند ماه اخیر کمی شانسش را از دست داده است. بازیکنان به دلیل اینکه از اعتراضات مردمی ماههای اخیر برزیل حمایت نکرده اند، مورد انتقاد قرار گرفته اند و اکنون در اینترنت مطالب زیادی درباره تحریم بازیها وجود دارد. حتی بخشی از معترضان به سیاستهای دولت برزیل یک گروه ضد سلسائو را تشکیل داده اند و در خیابانها و حتی در ساحل ریو به آواز خوانی در این باره در مقابل چشم گردشگران می پردازند.

یکی از معترضان می گوید: «برایم قابل درک نیست که بازیکنان برزیل هنگامیکه در زمین فوتبالند، می توانند رنج مردمشان را فراموش کنند و یادشان برود که از کجا می آیند.»

جونینهو، بازیگر سابق و مشهور برزیل نیز این تیم را به همین دلیل محکوم کرد.

اما یکی از طرفداران تیم برزیل می گوید: «اگر برزیل مشکل دارد این تقصیر بازیکنان نیست. من اینگونه به موضوع نگاه می کنم. ما برای سازماندهی این بازیها هزینه بسیار بالایی پرداختیم. ما یک بار پیش از این پیروزی در جام جهانی را از دست داده ایم و امیدوارم که از این به بعد حضور جدی داشته باشیم.»

بعضی ها از این می ترسند که با پیروزی تیم برزیل مشکلات اجتماعی فراموش شود. بر اساس یکی از نظرسنجی هایی که اخیرا انجام شد ۴۵ درصد از برزیلی ها از تیمشان حمایت نمی کنند که این اولین بار است چنین اتفاقی در کشور برزیل رخ می دهد.

شبکه «آر اس ای» ایتالیا

به گفته شبکه «آر اس ای» ایتالیا، همزمان با آغاز بازیهای جام جهانی فوتبال، دور جدیدی از تظاهرات و درگیری در برزیل آغاز شده است.

گزارشگر این شبکه به شهر دانشگاهی «جویز دو فورا» در جنوب شرق برزیل می رود و به انعکاس مشکلات سیستم آموزشی و نابرابری هایی آن می پردازد.

او در این شهر با روبرتو سخن می گوید. دانش آموز شانزده ساله ای که در یک مدرسه خصوصی درس می خواند و بخوبی به انگلیسی حرف می زند. او می خواهد در آینده در بخش ارتباطات بین الملل به فعالیت بپردازد.

او با دانش آموز دیگری که آرتور نام دارد نیز ملاقات می کند که ۱۰ سال دارد و در یک مدرسه دولتی درس می خواند. اوکم حرف و خجالتیست و موهایش را به گفته خودش مانند نیمار کوتاه آراسته است.

روبرتو، ایده روشنی درباره کشورش دارد و می گوید: «اینجا سرزمین فوق العاده ای است اما طرز تفکر کلی مردم آن احمقانه است.»

در مقابل، گزارشگر نگاهی به زندگی آرتور دارد و اینکه بخش عمده ای از دوستان او بی سوادند.

دو زندگی کاملا متفاوت به موازات یکدیگر در «شهر جویز دو فورا» در حال جریان است. جام جهانی برزیل بر این شهر دانشگاهی که در کنار شهرهایی همچون ریو دو ژانیرو و سائو پائولو قرار دارد، تاثیری نگذاشته است.

پریسکا اوگوستونی، نویسنده سوئیسی دوازده سال است که در این شهر زندگی می کند. او می گوید: «برزیلی ها فهمیده اند که دولت با میزبانی جام جهانی در راه نابودی خود قدم برداشته. هیچ کس پیش بینی نمی کرد که این کشور بتواند از چنین مرحله اجتماعی حساسی، با این قوت عبور کند. بسیاری از خواسته ها به عدم سرمایه گذاری در بخش آموزش که اساس رفتار مدنی است، مربوط می شود.»

اما وضعیت در دانشگاههای عمومی، یعنی جایی که پریسکا در آن مشغول تدریس است، کاملا متفاوت است که این نکته مثبتی است. در اینجا تعداد دانشجویان، تعداد مدرسان و میزان زیرساختها دو برابر دانشگاههای خصوصی است و همچنین کلاسهایی وجود دارد که عصرها تشکیل می شود و به آنهایی که کار می کنند فرصت تحصیل می دهد.

ادواردوی مورخ می گوید: «این سرمایه گذاریها در زمان «لولا دا سیلوا» رییس جمهوری پیشین انجام شده است. او تا سن ۱۰ سالگی بیسواد بود و به همین دلیل به دنبال رفع کاستی های مهم اجتماعی بود.»

نگاهی دوباره به سرنوشت کاملا متفاوت دو شاگرد مدرسه خصوصی و مدرسه دولتی خواهیم داشت. در کنار ساختمان مجلل مدرسه خصوصی با شاگردانی سفید پوست و با یونیفورم، مدرسه دولتی قرار دارد با شاگردانی سیاهپوست که اصلیتی آفریقایی برزیلی دارند. در مدرسه دولتی تنها پنج کلاس وجود دارد و امروز به علت اعتصاب عمومی، تنها دو کلاس فعال است.

یکی از معلمان می گوید: «من ۲۵ سال است که اینجا کار می کنم و هجده سال است که اعتراض می کنیم.»

معلم دیگری می گوید: «در برزیل این کاملا طبیعی است که شاگردان کار کنند و مدرسان مدارس عمومی نیز برای زندگی آبرومند شغل دومی داشته باشند.»

تضاد طبقاتی بسیار شدید در برزیل باعث شده که پاسخگویی حتی به ساده ترین تقاضاها امکان پذیر نباشد.

تلویزین «آر تی پی» پرتغال

به گفته تلویزین «آر تی پی» پرتغال، اگرچه حال و هوای برزیل عوض شده اما وضعیت شهرها به همان شکل گذشته است.

زندگی در زاغه نشینهایی که «فاولا» نامیده می شود بسیار سخت است جایی که هیچ امکاناتی نیست. ساکنان، آب و الکتریسیته دارند اما در خانه هایی ناتمام زندگی می کنند. خشونتها کمتر شده اما تهدیدهای جدیدی نیز پدیدار شده است.

یکی از ساکنان می گوید: «مشکل این است که همه خانه ها سیستم فاضلاب ندارند و به همین دلیل همیشه در اینجا بوی بد و انواع بیماری ها مانند تب دنگی وجود دارد که علت اصلی آن پشه ها هستند. هنگامیکه کسی به این منطقه می آید از این همه آلودگی در حیرت می ماند.»

با این وجود، افراد زیادی خطر بازدید از این محله ها را به جان می خرند و همین موضوع باعث شده وضعیت اقتصاد محلی تا حدودی بهبود یابد. اما در اینجا چیزهایی وجود دارد که هرگز تغییر نمی کند.

یک فروشنده می گوید: «تغییری وجود ندارد. اما مهم این است که مشروبهایی مانند «کشاسا» گران نیستند.»

«مایکل جکسون» در سال ۱۹۹۶ میلادی به فاولا آمده و این چیزیست که مردم درباره آن بسیار سخن می گویند. در منطقه فاولا، همه دلشان برای او تنگ شده است.

یکی از ساکنان می گوید: «در آن زمان او را دیدم که با هلیکوپتر به فاولا آمد و هنگامیکه در کوچه ها به قدم زدن پرداخت باور کردم که او در میان ماست. وجود او در آن زمان و در فاولای ما حس خوبی داشت. …. چنین حسی در میان تمام شش هزار ساکن فاولا وجود داشت. همه هیجانزده بودند. خیلی خیلی حس بزرگی بود. خیلی ها گریه کردند. من عکس های مجله های آن زمان را نگه داشتم. واقعا قابل توجه بود….کالین فارل بازیگر هم به فاولا آمد…. و اسپایک لی که کارگردان کلیپ مایکل جکسون بود و مدونا.»

در پایان گزارش، خبرنگار تلویزین «آر تی پی» پرتغال می گوید که در فاولا، امروز همه درباره بازیهای جام جهانی صحبت می کنند. وسیله ای موقت برای پنهان کردن بدبختی ها. راهی برای اینکه همه در این کشور بتوانند رویای مشترکی داشته باشند.