وب‌سایت یورونیوز دیگر در مرورگر Internet Explorer در دسترس نخواهد بود. این مرورگر دیگر از سوی مایکروسافت پشتیبانی نمی‌شود. توصیه می‌کنیم از مرورگرهای دیگری مانند گوگل کروم، فایرفاکس و سافاری استفاده کنید.
خبر فوری

نگرانی آمریکا از افزایش قدرت پکن در دریای چین

 نظرها
نگرانی آمریکا از افزایش قدرت پکن در دریای چین
Euronews logo
اندازه متن Aa Aa

گزارش تفصیلی

مناقشات ارضی در دریای چین روز به روز ابعاد وسیعتری به خود می گیرد.

جزایر زیادی این دریا وجود دارند که اغلب آنها قابلیت اسکان جمعیت انسانی یا ظرفیت لازم برای بهره برداری اقتصادی ندارند. بسیاری از آنها حتی برآمدگی های جزری بسیار کوچکی هستند که در زمان مد به زیر آب می روند.

با این وجود رقابت برای تصاحب این جزایر میان کشورهای ساحلی روزبروز بیشتر می شود. فیلیپین، ویتنام، تایوان و چین کشورهای ساحلی هستند که تلاش می کنند در این زمینه گوی سبقت را از یکدیگر بربایند.

رقابت این کشورها تنها بر ادعای مالکیت جزایر خلاصه نمی شود. آنها با ساخت جزایر مصنوعی تلاش می کنند ادعای خود را تثبیت کنند. به عنوان مثال، تصاویر ماهواره ای آمریکا نشان می دهد که در یک مدت کوتاه چین توانسته اطراف یک صخره کوچک یک جزیره مصنوعی نسبتا بزرگ بسازد.

این موضوع اخیرا مایه اختلاف شدیدی میان آمریکا و چین شده است. واشنگتن معتقد است که چین با ساخت جزایر مصنوعی در منطقه مورد اختلاف، حقوق سایر کشورها را ضایع می کند و ممکن است مانع آزادی دریانوردی در منطقه شود.

اما آیا ساخت جزایر مسکونی بر خلاف مقررات بین المللی است؟ بر اساس کنوانسیون حقوق دریاها مصوب ۱۹۸۲ در مونته گوبی جاماییکا، هر کشوری می تواند در چهارچوب مقررات بین المللی، نه تنها در مناطق دریایی خودش اقدام به ساخت جزایر مصنوعی کند، بلکه کاملا مجاز است که در دریای آزاد نیز چنین اقدامی انجام دهد. (ماده ۸۷ پاراگراف ۱)

بنابراین فعالیت های چین در این منطقه بر خلاف مقررات نیست.

موضوع دیگری که ادعا می شود این است که چین با چنین اقداماتی تلاش می کند بهره برداری بیشتری از منابع جاندار و منابع زیر بستر دریا داشته باشد.

واقعیت این است که دریای چین سرشار از ثروت است. منابع جاندار دریایی در این منطقه بسیار غنی، و زیر بستر دریا نیز مملو از ذخایر نفت و گاز است. به همین دلیل است که کشورهای ساحلی تلاش می کنند با در اختیار داشتن جزایر بیشتر، از منابع دریایی، بیشتر بهره برداری کنند.

اما آیا ساخت جزایر مصنوعی در افزایش بهره برداری از این ثروت موثر است؟ در این مورد هم مقررات بین المللی گویاست. بر اساس این مقررات، هر کشوری دارای چهار منطقه دریایی است:

۱. دریای سرزمینی: به فاصله حداکثر ۱۲ مایل دریایی از سرزمین اصلی یا ساحل جزایر.

۲. منطقه مجاور: تا فاصله بیست و چهار مایلی از سواحل.

۳. منطقه فلات قاره که در موارد استثنایی تا ۳۵۰ مایل دریایی از ساحل امتداد می یابد.

۴. منطقه انحصاری اقتصادی: حداکثر ۲۰۰ مایل از ساحل.

عموما تمام جزایر می توانند چنین مناطقی را داشته باشند. اما مقررات، استثناهایی هم قائل شده، از جمله جزایری که قابلیت اسکان یا زندگی اقتصادی مستقل نداشته باشند، تنها دارای دریای سرزمینی اند و از سایر مناطق بی بهره اند. (ماده ۱۲۱ کنوانسیون مونته گوبی)

نتیجه آنکه بهره برداری اقتصادی از دریای اطراف جزایر مصنوعی که چین بر روی جزایر بسیار کوچک بنا می کند همچنان برای تمام کشورها آزاد است.

ادعای دیگر آمریکا مبتنی بر این است که ساخت این جزایر آزادی کشتیرانی را محدود می کند، اما در واقع جزایر مصنوعی هیچ تغییری در نظام حقوقی کشتیرانی در آبهای آزاد ایجاد نمی کند و کشتی ها، جنگی و تجاری، می توانند همچنان آزادانه در آبهای اطراف این جزایر رفت و آمد کنند.

این آزادی در مورد آسمان جزایر مصنوعی نیز صادق است و هواپیماها می توانند بدون هیچ مانعی از فضای پروازی آن استفاده کنند.

چین اعلام کرده که قصد دارد از این جزایر به عنوان پایگاه نظامی استفاده کند. به عنوان مثال پکن در حال ساخت یک پایگاه نظامی بر روی یک جزیره بسیار کوچک به طول سه کیلومتر و عرض سیصد متر است. قرار است این پایگاه پس از ساخت به محل فرود هواپیماهای نظامی و پهلوگیری نفتکش های غول پیکر و کشتی های جنگی تبدیل شد.

در واقع نگرانی آمریکا و کشورهای ساحلی نیز این است که پکن با افزایش حضور نظامی در دریایی چین، دست بالا را در این منطقه استراتژیک داشته باشد، اما چین تنها کشوری ساحلی نیست که چنین اقداماتی انجام می دهد. ویتنام نیز در حرکتی مشابه بر روی جزیره ای بسیار کوچک یک جزیره مسکونی ساخته است.

==

و فیلیپین نیز در اقدام جالبی، به جای ساخت یک جزیره مسکونی یک کشتی های تجاری از کار افتاده را در اطراف یک برآمدگی جزری نگهداری می کند.

در واقع این کشتی قدیمی در کنار صخره لنگر انداخته و ظاهرا قصد دارد دوران بازنشستگی اش را همانجا بگذراند.