خبر فوری

خبر فوری

«رنگ می‌بازد سی مرتبه، چشم اندازی» در نگارخانه آناهیتا در تهران

 Comments
در حال خواندن:

«رنگ می‌بازد سی مرتبه، چشم اندازی» در نگارخانه آناهیتا در تهران

«رنگ می‌بازد سی مرتبه، چشم اندازی» در نگارخانه آناهیتا در تهران
اندازه متن Aa Aa

نمایشگاه «رنگ می بازد سی مرتبه، چشم اندازی»، شاهد آثار ۳۶ هنرمند از کشورهای مختلف در نگارخانه آناهیتا است. این نمایشگاه از دوم تا ۲۱ اکتبر در تهران برای علاقمندان دایر است.

«رنگ می‌بازد سی مرتبه، چشم اندازی»

در مورد گزینش نام «رنگ می بازد سی مرتبه، چشم اندازی» برای نمایشگاه، آلا دهقان، طراح نمایشگاه می‌گوید: «انتخاب “چشم انداز” اشاره به سبکی در نقاشی دارد. انتخابی که بر نقاشی، به عنوانی سنتی زنده و بر باز نمایی به عنوان عرصه‌ی تامل و عبور تاکید می کند. به قول آگامبن “انسان حیوانی است که نقاشی را دوست دارد و به سینما می رود، او می داند که تصاویر واقعی نیستند و با این حال هنوز هم به تصاویر علاقه نشان می دهد.” چشم انداز و تصویر همیشه مورد توجه انسان بوده است. برای انسان چشم انداز و تصویر زیبایی شناسی، معنا و دلبستگی ایجاد می كند.»

«سی مرتبه»، نیز اشاره به سی روز یا مدت عمر یک نمایشگاه یا شاید مدت خلق یک اثر دارد. آلا دهقان ادامه می دهد: «مدت زمانی كه تعدادی اثر در زیر یك سقف گردهم می آیند و بعد از سپری شدن زمانی مقرر، پراكنده می شوند، اما باز به سوی مقصدی مشخص و نهایی نمی روند بلكه همیشه در همان وضعیتی به سر می برند كه به آن تعلق ندارند، بسان همان وضعیتی كه انسان تجربه می‌كند.»

ویژگی های نمایشگاه

از مشخصه های آثار «رنگ می بازد سی مرتبه، چشم اندازی»، نداشتن قاب برای آثار هنری است، قابی که در مقام استعاره قصد دارد، فاصله ای عینی و قطعی بین اثر هنری و دیوار یا همان واقعیت بیرونی ایجاد کند. طراح نمایشگاه می گوید: «تلاش من این بود كه با واژگون کردن عمل قاب کردن نقاشی، این استعاره را دوباره فعال کنم. به نوعی سرباز زدن از ارائه ی اثر هنری در قالب شی ای شیک، بزک شده و تزئینی.»

در بیانیه نمایشگاه که توسط مازیار اسلامی نوشته شده، به انزوای انسان و همینطور به انزوای نقاشی بعنوان هنری تنها چه در بعد آفرینش و چه در بعد نمایش آن اشاره دارد، آلا دهقان در پاسخ این پرسش که تا چه اندازه ایده انسان مدرن و تنها، در شکل گیری این گردآوری تاثیر داشته، می گوید: «انزوا در مقام آن انتخاب فعالانه یا بالقوگی منفی ای است که سبب می شود انسان در برابر حل شدن و یكی شدن با وضعیت نمادین و ابتذال روزمرگی مقاومت كند، این انزوا نه تحمیلی بلکه خود خواسته و سازنده است. اثر حقیقتا هنری نیز میل دارد فاصله خود را از كالای فرهنگی حفظ کند. میل دارد که از ادغام و یکی شدن با وضعیت، حل شدن در سازوکار عرصه ی مبادله و زندگی روزمره و بدل شدن به شی ای تزئینی امتناع کند.»

از خصلت های دیگر این نمایشگاه از میان بردن خطوط و مرزكشی میان انسان ها مدیوم های هنری، ملیت ها و مرزهای جغرافیایی است و البته نه با قصد یکی کردنشان یا ایجاد صدای مشترک بلکه به قول مازیار اسلامی «در راستای اشاره به آن حقیقت مشترکی که در میان تمام آثار هنری مدرن وجود دارد، آن حقیقتی که چیزی نیست جز خصلت مشترک این آثار در نوعی بی سرانجام بودنشان، آن بی خانمانی مدرنی که نظریه پردازان و هنرمندان بسیاری درباره ی آن نوشته اند.»

نمونه هایی از آثار نمایشگاه

از طراح نمایشگاه خواستم که در مورد دو نمونه از آثار نمایشگاه برای خوانندگان علاقمند بگوید:

سارا دهقان، بدون عنوان، (جوهر، گرد و خاك، مو و كیلر و خودنویس رنگی بر روی كاغذ) ۲۰۱۲

دو اثر از سارا دهقان در این نمایشگاه انتخاب شده که با گرد و غبار کار شده است. نقاشی هایی که بر روی کاغذهایی کشیده شده اند که سالها در کارگاه نقاش مانده است، بر رویشان در طی سال ها گرد و خاک و غبار نشسته، و نقاش آن گرد و غبار را حفظ کرده تا آنچه که همیشه از روی سطوح و اشیا زدوده و پاک می شود و هیچ گاه ارزش بازنمایی و حتی نگهداری ندارد، این بار بدل به اثر هنری شود و خصلتی بازنمایانه بگیرد. این آثار تلاشی است برای حفظ رد پای گذشته، تاریخ و طبیعت و گواهی است بر زوال، پوسیدگی و مرگ در اثر هنری. گرد و غبار، زوال و مرگی که دیگر بدل به بخشی از خود اثر هنری شده است، از جنس رنگ، فرم و عناصر نقاشی و خصلتی بیانگرانه یافته است.

بایرون کیم، آزاد، مجاز، سال ۲۰۱۰ تا به امروز

مجاز مجموعه ای از هجده قطعه گردآوری شده از محله زندگی و كار هنرمند در هنگام قدم زدن است. مردم این نشانه های مجاز را در كنار اشیا و وسایلی كه قصد واگذاری رایگان دارند قرار می‌دهند. در این اثر همچنین آنچه بر دیوار می رود مجموعه ای است از دست خط های ناشناس توسط سطوح اثر گذار متفاوت بر روی كاغذها و شاید این اثر استعاره ای از همین گردهم آیی و نمایشگاه گروهی است. استعاره ای از بی خانمانی و جدابودگی اثر هنری.