وب‌سایت یورونیوز دیگر در مرورگر Internet Explorer در دسترس نخواهد بود. این مرورگر دیگر از سوی مایکروسافت پشتیبانی نمی‌شود. توصیه می‌کنیم از مرورگرهای دیگری مانند گوگل کروم، فایرفاکس و سافاری استفاده کنید.
خبر فوری

فرمان حمله هسته ای؛ سرنوشت دنیا در دست چه کسانی است؟

 نظرها
فرمان حمله هسته ای؛ سرنوشت دنیا در دست چه کسانی است؟
Euronews logo
اندازه متن Aa Aa

کدام یک از رهبران جهان قدرت دستور حمله هسته ای را دارد و می تواند جنگ هسته ای به راه بیندازد؟ در کشورهای مختلف جهان، یک مقام سیاسی می تواند فرمان هسته ای را اعلام کند. مثلا در ایالات متحده آمریکا رییس جمهوری می تواند فرمان حمله هسته ای بدهد. در بریتانیا شخص نخست وزیر این قدرت را دارد. در برخی از کشورها هم مثل چین حق صدور فرمان هسته ای با کمیسیون نظامی است. در کشورهای دیگر جهان چه کسی این قدرت را دارد؟

آمریکا؛ رییس جمهور برای فرمان هسته ای نیاز به مشورت با کنگره ندارد

دونالد ترامپ، رییس جمهوری ایالات متحده آمریکا می تواند بدون مشورت با کنگره دستور پرتاب موشک هسته ای را صادر کند.

اعضای کنگره ایالات متحده آمریکا در جریان نشست کمیته روابط خارجی مجلس سنای ایالات متحده آمریکا در باره این موضوع بحث کردند، زیرا اخیرا رییس جمهوری در حساب توییترش درباره زرادخانه هسته ای کره شمالی «پرگویی» می کند.

بیشتر بخوانید: ترامپ: اگر کره شمالی بی احتیاطی کند ارتش آمریکا آماده است

در این نشست برخی از سناتورها گفتند که «ارتش از دستورات، حتی از دستورات نظامی کورکورانه پیروی نمی کند.»

گروهی دیگر از سناتورها هم اعلام کردند که «هیچ کس نباید این قدرت را داشته باشد که بطور یک جانبه دستور استفاده از مخرب ترین سلاح هایی را بدهد که تا کنون به دست بشر ساخته شده است.»

«چگت»، کیف هسته ای روسیه

در روسیه، ولادیمیر پوتین قدرت تصیم گیری برای استفاده از زرادخانه هسته ای کشور را دارد.

درمورد برنامه روسیه برای سلاحهای هسته ای اطلاعات کمی در دسترس است اما به گفته منابع آزاد، پوتین یک کیف هسته ای حمل می کند که در زبان روسی به آن «چگت» (Cheget) می گویند و یازده کیلوگرم وزن دارد. وزیر دفاع و فرمانده کل قوای روسیه هم هر کدام ـ«چگت» دارند.

چگت «چمدان هسته ای» است که نام قله «چگت» در «کاباردینو بالکاریای روسیه به آن داده شده و بخشی از سیستم اتوماتیک (خودکار) فرماندهی و کنترل نیروهای هسته ای استراتژیک روسیه (SNF) موسوم به کازبک (به نام قله کازبک) است.

در صورت بروز حمله هسته ای در کشور، هر سه «چگت» بطور همزمان به صاحبان شان خبر می دهند.

این کیفها به یک سیستم ارتباطی متصل هستند که «کاوکز» (Kavkaz) نام دارد. مقامات ارشد دولتی می توانند از طریق این سیستم ارتباطی در صورت نیاز تصمیم بگیرند از سلاح هسته ای استفاده کنند.

در روسیه همچنین یک سیستم پشتیبانی به نام «پریمتر» (Perimetr) وجود دارد و در غرب اروپا و ایالات متحده به «دست مرده» معروف است. این سیستم وقتی به کار می افتد که حاملان چگت و پست های فرماندهی از کار بیافتند و باعث می شود تمام توان هسته ای روسیه در پاسخ به حمله انجام شده فعال شود.

بریتانیا؛ «نامه آخرین چاره» را نخست وزیر می نویسد

سیستم بازدارنده هسته ای بریتانیا به «ترایدنت» (Trident) معروف است و مسئولیت نهایی شلیک موشکها را بر عهده نخست وزیر یا معاونی می گذارد که خود نخست وزیر برای مدتی که از کشور بیرون رفته، تعیین کرده است.

هر نخست وزیر جدید که روی کار می آید، «نامه آخرین چاره» را در چهار نسخه می نویسد. این نامه ها در زیردریایی های هسته ای «ونگارد» نگهداری می شوند که موشک های بالیستیک هسته ای و بخشی از زرادخانه هسته ای بریتانیا هستند.

اگر ارتباط کشتی با بریتانیا قطع شود یا فرمانده کشتی اطمینان پیدا کند که کشور تحت حمله از پا افتاده است باید هر دستوری که در نامه داده شود اجرا کند که شامل این موارد است: «با سلاح هسته ای حمله کنید»، «حمله نکنید»، «زیردریایی را تحت فرمان یکی از نیروهای متفق قرار دهید».

متن نامه سری است و با انتخاب نخست وزیر جدید، نامه بدون اینکه باز و خوانده شود نابود می شود.

فرانسه، رییس جمهور تنها مقامی که می تواند دکمه قرمز هسته ای را فشار بدهد

حق صدور فرمان حمله هسته ای تنها به رئیس جمهور فرانسه داده شده است. طبق ماده ۱۶ قانون اساسی، فقط رئیس جمهور در صورتی که تشخیص دهد «استقلال ملت یا تمامیت ارضی کشور در معرض تهدید جدی و آنی است» حق دارد فرمان دهد سلاح هسته ای به کار گرفته شود.

اگر دولت حس کند که رئیس جمهور «کفایت سیاسی ندارد» می تواند از شورای قانون اساسی درخواست کند که مانع از اقدام رئیس جمهور شود. این درخواست خود به خود آغازگر انتخابات ریاست جمهوری جدید خواهد شد.

چین؛ کمیسیون نظامی مرکزی می تواند جنگ هسته ای را آغاز کند

اطلاعات زیادی درباره پروتکل (رسم کار) چین برای به کار گیری سلاح های هسته ای در دسترس عموم نیست.

اما از متنی نظامی مربوط به سال ۲۰۰۴ میلادی که «اتحادیه دانشمندان متعهد» (کمیته دانشمندان نگران) از چینی ترجمه کرده اند چنین بر می آید که حق صدور فرمان هسته ای با کمیسیون نظامی مرکزی یا فقط رئیس این کمیسیون است.

این کمیسیون ۱۱ عضو دارد که ژنرالهای ارشد یا اعضای ارشد حزبی هستند رئیس کمیسیون، رئیس جمهوری چین است. این احتمال وجود دارد که به دنبال اصلاحات اخیر این فرایند تغییر کرده باشد.

هند؛ تصمیم نهایی صدور فرمان هسته ای با نخست وزیر است

در حال حاضر نارندرا مودی حق دارد دکمه هسته ای را فشار دهد. او نخست وزیر و رئیس شورای سیاسی گروه فرماندهی هسته ای است که تنها بخش دولتی است که حق دارد فرمان حمله هسته ای را صادر کند. تصمیم نهایی با نخست وزیر است.

پاکستان؛ رئيس ستاد ملی فرماندهی هسته ای می تواند فرمان حمله هسته ای را صادر کند

شاهد خاقان عباسی، نخست وزیر کشور و رئيس «ستاد ملی فرماندهی هسته ای» است و در نتیجه اختیار دارد حمله هسته ای را آغاز کند.

ساختار کنترل سه رده دارد و شامل ستاد ملی فرماندهی هسته ای، سپاه برنامه های استراتژیک و فرماندهی نیروهای استراتژیک.

در دستورالعمل کارکردی «ستاد ملی فرماندهی هسته ای» مقرر شده که تصمیم شروع حمله هسته ای باید با اجماع ستاد ملی فرماندهی هسته ای اتخاذ شود و رأی نهایی با رئیس ستاد است. سازمان های دیگر مسئول خبررسانی و اجرای تصمیم هستند.

اسرائیل؛ سیاستهای ابهام هسته ای

اسرائیل هرگز رسما داشتن سلاح های هسته ای را تأیید یا رد نکرده است. اما اطلاعات کمی درباره سیاست های هسته ای این کشور در دست است اما چندین کارشناس می گویند که زرادخانه این کشور تحت فرمان یک فرد نیست و تحت کنترل سیستم مدنی سفت و سختی است.

کره شمالی؛ کیم جونگ اون تنها مقامی است که می تواند آتش بیار جنگ هسته ای باشد

شاید تعجب نداشته باشد که چیز زیادی در باره فرایند پرتاب موشک هسته ای کره شمالی نمی دانیم اما می شود فرض کرد که دکمه بزرگ قرمز در اختیار کیم جونگ اون باشد.