وب‌سایت یورونیوز دیگر در مرورگر Internet Explorer در دسترس نخواهد بود. این مرورگر دیگر از سوی مایکروسافت پشتیبانی نمی‌شود. توصیه می‌کنیم از مرورگرهای دیگری مانند گوگل کروم، فایرفاکس و سافاری استفاده کنید.
خبر فوری

نگرانی عفو بین‌الملل از وضعیت کمپ‌های «اسلام‌زدایی» در چین

 نظرها
دو فرد اویفور در  اورومچی، مرکز ایالت سین کیانگ
دو فرد اویفور در اورومچی، مرکز ایالت سین کیانگ
Euronews logo
اندازه متن Aa Aa

اویغورها، مسلمانان ساکن در ایالت خودگران سین کیانگ در شمال غرب چین به صورت جمعی به کمپ های بازپروری فرستاده می شوند تا تحت القائات فکری دست از عقاید خود بکشند.

شماری از کارشناسان سازمان عفو بین‌الملل نسبت به نقض سازمان یافته حقوق بشر در این اردوگاه‌ها هشدار داده اند.

در روزهای اخیر بسیاری از رسانه‌های فرانسوی گزارش‌هایی تکان دهنده درباره این کمپ‌های بازپروری منتشر کرده اند.

گزارش ها حاکی است آن دسته از این افراد که بر حفظ افکار و عقاید فکری خود اصرار می روزند و حاضر به پذیرش القائات جدید نیستند تحت شکنجه قرار می گیرند.

به گزارش لو تام فرانسه مورات هاری اویغور، پزشک ساکن فنلاند هر سال موقع تولدش پیامی از جانب مادر دریافت می کرد. او سال گذشته در سالروز سی و دو سالگی، وقتی دید از تماس مادر خبری نیست حدس زد اتفاق خاصی روی داده است. مورات هاری سپس با پدر تماس گرفت که جویای ماجرا شود اما او را مضطرب و هراسان یافت. پدر به او گفت که مادر برای آموختن زبان چینی به مدرسه ای رفته است. او که می دانست مادرش زبان ماندارین را به خوبی صحبت می کند با این خبر نگران تر شد و پس از کنجکاوی در نهایت فهمید که وی به یکی از همین کمپ های بازپروری فرستاده شده است.

این درحالیست که پدر مورات نیز ژانویه سال جاری میلادی ناپدید شد. سپس نوبت به پس عمویش رسید که از ترکیه باز گشته بود. مورات می گوید او در یکی از کمپ ها کشته شد جسدش درون کفنی به خانواده اش تحویل داده شد. او می گوید پسر عمو بیست و سه سال داشت و از سلامت کامل برخوردار بود. هیچکس نمی داند او چطور کشته شده است.

این پزشک اویغور که در فنلاند سکونت دارد همچنان نگران وضعیت سلامت پدر و مادرش است. او می گوید پدرش از بیماری دیابت رنج می برد و مادرش نیز قبل از دستگیری یک تومور را از بدنش خارج کرده بود.

بیشتر بخوانید:

تشکیلات مخفی

خانواده مورات هاری اویغور قربانی بازداشت های جمعی گسترده در سین کیانگ هستند که مقامات دولت چین آنرا از بهار سال گذشته به اجرا گذاشته اند.

به گفته آدریان زینس، یک پژوهشگر آلمانی که از نزدیک بر روی این موضوع تحقیق می کند حدود دویست هزار تا یک میلیون تن از بیست و یک میلیون ساکن این منطقه مسلمان نشین تاکنون دستگیر و در اردوگاه های بازپروری محبوس شده اند.

این محقق با تاکید بر اینکه برخی از اردوگاه ها که دولت چین وجود آنها را به کلی انکار می کند حدود شش هزار نفر را در خود جای داده اند.

آدریان زینس همچنین با اشاره به اینکه شمار ایغورهای دستگیر شده بسیار بیشتر از افرادی است که در دوره اردوگاه های کار اجباری به بند می افتادند، آنچه در سین کیانگ می گذرد را بی سابقه توصیف می کند. به گفته این محقق افراد دستگیر شده بدون محکومیت رسمی، از دسترسی به وکیل محروم اند و نمی دانند که چه زمانی آزاد خواهند شد. آدریان زینس می گوید: «آخرین باری که چین دست به ایجاد کمپ های بازپروری با این وسعت زد به دوران انقلاب فرهنگی در پنجاه سال پیش باز می گردد.»

هجمه ای که کلیه مردان را هدف قرار می دهد

مناطقی از اورومچی، مرکز ایالت سین کیانگ، که اویغورها در آن ساکن هستند تقریبا خالی از سکنه شده است. دارین بایلر، یک مردم شناس که در زمینه بافت جمعیتی سین کیانگ تخصص دارد می گوید: «تقریبا کلیه مردان پانزده تا پنجاه و پنج سال در این منطقه دستگیر شده و به کمپ ها فرستاده شده اند.»

به گفته تاییر ایمین، یک روشنفکر اویغور که به تازگی به آمریکا گریخته، هر رفتاری می تواند بهانه ای برای دستگیری ساکنان منطقه باشد باشد: «از رفتن به مسجد و بلند کردن ریش گرفته تا داشتن حجاب، رفتن به مسافرت، داشتن خانواده در خارج از کشور یا دانلود جلوه های هنری اویغور بر روی تلفن همراه.»

هنرمندان، تجار و سلبریتی ها نیز از گزند این اقدام در امان نیستند. عرفان هیزیم، فوتبالیست مشهور اویغور و آلباجان آیوپ، خواننده ای که او را «جاستین بیبر» اویغورها لقب داده اند اینک در اردوگاهی محبوس اند.

مورات هاری، پزشک ساکن فنلاند نمی داند پدر و مادرش، دو کارمند بازنشسته، به چه دلیل دستگیر شده اند. او می گوید: «آنها اصلن مذهبی نیستند. پدرم الکل می نوشید و هرگز عبادت نمی کرد. شاید تنها جرم آنها سفر کردن بود.»

بیشتر بخوانید:

دیسیپلین نظامی در اردوگاه ها

افراد محبوس در اردوگاه ها تحت یک دیسیپلین سخت نظامی روزگار می گذرانند. دارین بایلر، مردم شناس می گوید: «آنها باید هر روز سحرگاه از خواب بلند شوند، به مراسم بر افراشته شدن پرچم بروند و سرود ملی را سردهند.»

آدریان زینس، محقق آلمانی نیز در این زمینه می گوید: «چهارده ساعت از وقت روزانه آنها در کلاس های مختلف به آموزش متون حقوقی و مرور سخنرانی های شی جین پینگ، رئیس جمهوری چین اختصاص می یابد. آنها همچنین در برخی کلاس ها باید شعارهایی چون "میهن ناجی من است" و "ما چینی هستیم نه مسلمان" را بارها و بارها تکرار کنند و ترانه های انقلابی را دسته جمعی بخوانند.» به گفته این محقق، برگزاری جلسات خود انتقادی و محکوم کردن رفتارهای نامناسب دیگر محبوسان از دیگر برنامه های روزانه ایغورهای در بند است.

افرادی که بیشترین انطباق پذیری را از خود نشان دهند امتیازهایی دریافت می کنند و شرایط زندان برایشان آسان تر خواهد شد. در مقابل آنهایی که از دستورات سرپیچی کنند مورد ضرب و شتم قرار می گیرند، از غذا و نوشیدنی محروم می شوند و به زندان های انفرادی منتقل می شوند.

ویلیام نی، یک عضو عفو بین الملل می گوید: «مواردی از شکنجه با صندلی های مخصوص، محروم کردن زندانیان از خواب و قرار دادن افراد در موقعیت های استرس زا به ما گزارش شده است.» به گفته او شایعاتی نیز در خصوص تجاوز جنسی در میان است و برخی از زندانیان پس از تحمل شکنجه های مختلف اقدام به خود کشی کرده اند.

مسئولان عفو بین المللی ضمن ابراز نگرانی شدید از آنچه در سین کیانگ می گذرد تاکید کرده اند که این اقدامات نتیجه مستقیم سیاست های خشن و سختگیرانه رئیس جمهوری و دولت چین است که «وجود هرگونه اقلیت مذهبی و نژادی را بر نمی تابند. پکن همچنین از این راه تلاش دارد به زعم خود از تکرار «حملات تروریستی» که در گذشته سین کیانگ را تحت تاثیر قرار داده، جلوگیری کند.

از سوی دیگر اوجگیری جریان های اسلامگرای افراطی در خاورمیانه و رواج آن به سوی جنوب شرق آسیا حساسیت پکن را نسبت به این منطقه مسلمان نشین در ترکستان شرقی بالاتر برده است.

این درحالیست که پیشتر گزارش هایی در باره ورود شبه نظامیان مسلمان چینی به سوریه برای جنگیدن در کنار جریان های رادیکال مخالف دولت بشار اسد در سوریه منتشر شده بود که دمشق آنرا تکذیب کرد.

بیشتر بخوانید: