وب‌سایت یورونیوز دیگر در مرورگر Internet Explorer در دسترس نخواهد بود. این مرورگر دیگر از سوی مایکروسافت پشتیبانی نمی‌شود. توصیه می‌کنیم از مرورگرهای دیگری مانند گوگل کروم، فایرفاکس و سافاری استفاده کنید.
خبر فوری

مرگ و میر ناشی از سوخت ذغال سنگ در بوسنی و هرزگوین

 نظرها
مرگ و میر ناشی از سوخت ذغال سنگ در بوسنی و هرزگوین
Euronews logo
اندازه متن Aa Aa

بیست و دومین نشست جهانی تغییرات آب و هوایی از ۷ تا ۱۸ نوامبر (۱۷ تا ۲۸ آبان ماه) در مراکش برگزار می شود. هدف اصلی این کنفرانس بررسی راهکارهای اجرای توافق پاریس است. یکی از نکات این توافق کاهش گسیل گازهای آلاینده است. والری گوریا، خبرنگار یورونیوز در این گزارش به بوسنی و هرزگوین رفته است، کشوری که به خاطر نیروگاههای حرارتی ذغال سنگ، غلظت آلاینده های محیط زیست در آن بالاست.

ساکنان دهکده «دیوکوویچه» در بوسنی و هرزگوین برای انجام مراسم روز «توسن» این قبرستان آمده اند تا برای درگذشتگانشان طلب مغفرت کنند. گوران استویاک، پدرش را سه ماه پیش از دست داده، پدر او در اثر سرطان ریه درگذشته است.

طی چهار ماه گذشته، سرطان جان شش نفر را در روستای «دیوکوویچه» گرفته است.

علت تعداد بالای مبتلایان به سرطان در اینجا نیروگاه حرارتی ذغال سنگ موسوم به «توزلا» است. زباله های ناشی از سوخت ذغال سنگ این نیروگاه در چند صد متری این روستا تخلیه می شود.

گوران از چهار سال پیش برای نجات ساکنان روستا از آلودگی های ایجاد شده توسط نیروگاه مبارزه می کند. او می گوید: «خاکسترهای ناشی از سوخت ذغال سنگ در نیروگاه، با خط لوله به اینجا آورده می شود. این آب بتدریج به داخل زمین نفوذ می کند و در ساحل دو سوی دریاچه پخش می شود و از آنجا هم راهی چاه آبی می شود که مردم آب نوشیدنی شان را از آن تامین می کنند.

پسماندهای نیروگاه ذغال سنگ پس از ترکیب با آب، تا محل دفن زباله در نزدیکی «دیوکوویچه» پیش می رود.

طبق نتایج آزمایشهایی که آزمایشگاهی مستقل سال گذشته در این محل انجام داد، غلظت بالایی از پسماندِ فلزات سنگین دهها متر زیر زمین این محل وجود دارد.

خاک این منطقه، غنی و حاصلخیز به نظر می آید. اما در واقع، این غلظتِ پسماند خاکسترهای ناشی از نیروگاه ذغال سنگ است. کادمیم، جیوه، ارسنیک و کروم، موادی هستند که در نیروگاه به کار می روند. تمام زمینهای اطراف روستا و آب آشامیدنی هم به این عناصر شیمیایی آغشته شده اند.

در آب و هوای خشک، باد دوده های سمی را به خانه روستاییان می برد. بسیاری از سکنه روستا از بیماری هایی مثل برونشیت، آسم و بیماری های ریوی رنج می برند.

گوران می گوید: «دیشب مجبور شدم همسرم و بچه ی هفت ماهه ام را به بیمارستان ببرم. چون دچار انسداد ریه شده بودند. شبها صدای همسایه ام را می شنوم که به سرطان ریه مبتلاست و از درد ناله می کند. اینجا ما محکوم به مرگ هستیم. این روستا باید تخلیه بشود و گرنه دیگر کسی اینجا زنده نمی ماند.»

گوران، مرتب به نمایندگی مردمی که در نزدیکی «نیروگاه حرارتی توزلا» زندگی می کنند، شرایط بحرانی اینجا را به مقامات محلی گوشزد کرده است. اما تا به حال هیچ اقدامی برای۷۰ نفر، سکنه ی روستای دیو کوویچه انجام نشده است.

میلا یکی از اهالی این روستاست. او مدتها با حقوق بازنشستگی ناچیزی زندگی می کرد تا اینکه در این اواخر مجبور شده با کاشت سبزیجات در باغچه اش روزگار بگذراند.

نتیجه آزمایشهایی که روی خاک این منطقه انجام شده، باعث ترس و وحشت میلا شده است، اما او می گوید که چاره ای ندارد: «چاره ای نداریم. مجبوریم. حقوق بازنشستگی پایین است. باید یک جورهایی سر کنیم. برای خرید مایحتاجمان پولی نداریم. پسرم بیکار است. باید هر چه را که می خوریم خودمان بکاریم.»

خبرنگار یورونیوز نتوانسته است وارد «نیروگاه حرارتی توزلا» بشود. درخواستهای متعدد او برای بازدید از نیروگاه در دودهای دودکش نیروگاه نیست و نابود شد.

فلزات سنگین، دی اکسید کربن، اکسید نیتروژن، دی اکسید گوگرد و ذرات ریز باعث می شود ذغال سنگ تبدیل به مضرترین سوخت فسیلی بشود.

وجود نیروگاه حرارتی ذغال سنگ در نزدیکی شهر توزلا باعث شده است که این شهر با وجود آلودگی ناشی از خودرو و مصرف ذغال سنگ، دومین شهر آلوده در سراسر اروپا باشد.

مرکز اکولوژی و محیط زیست، علیه توسعه «نیروگاه حرارتی توزلا» اقامه دعوا کرده است. مدیر مرکز می گوید بهتر است که در افزایش بازدهی انرژی سرمایه گذاری کرد.

وی می افزاید: «دیدیم که با تمهیداتی ساده می توانیم مصرف انرژی گرمایی را ۴۲ درصد و گسیل دی اکسید کربن را ۴۰ درصد کاهش دهیم، تمهیداتی ساده مثل استفاده از عایق حرارتی برای ساختمان ها.»

علاوه بر چهار نیروگاه زغال سنگ موجود در بوسنی و هرزگوین، هفت نیروگاه زغال سنگ جدید در دست احداث است. این نیروگاهها تا سال ۲۰۳۰ میلادی باعث گسیل گازهای گلخانه ای به میزان ۱۸ درصد خواهد شد که میزان مجاز کشور برای تولید گازهای گلخانه ای است.

به دلیل فقدان برنامه ریزی در سطح ملی، ساخت نیروگاه های جدید در دست دولت نیست بلکه به اجزای آن یعنی به فدراسیون بوسنی و هرزگوین و جمهوری صرب بوسنی بستگی دارد.

برای انجام تعهدات در مورد کاهش گسیل آلاینده ها باید برنامه احداث نیروگاه جدید، کنار گذاشته شود.

در سارایوو با ادمیر سوفتیک، معاون وزیر بخش انرژی ِوزارت بازرگانی خارجی ملاقات می کنیم. او می گوید: «این موضوع مسئله ای سیاسی است که دولت های دو بخش بوسنی هرزگوین باید در موردش با هم کنار بیایند. از سوی دیگر دولت مصمم است به تعهداتش در قبال تولید کنندگان انرژی و اتحادیه اروپا عمل کند. ما مصمم هستیم که به هدف تعیین شده تولید ۴۰ درصد انرژی از منابع تجدید پذیرتا سال ۲۰۲۰ میلادی برسیم.»

به نیروگاه ذغال سنگ موسوم به «اوگلیه ویک» در جمهوری صرب بوسنی می رویم. در اینجا هم برنامه ای برای ساخت واحد جدید وجود دارد.

زلاتکو مالویچ، مدیر نیروگاه در باره پروژه توسعه نیروگاه حرفی نمی زند. سازمان های حفاظت از محیط زیست به این پروژه اعتراض کرده اند. او درباره مدرن کردن کارخانه در طول سه سال آینده صحبت می کند و می گوید: «وقتی ساخت واحد گوگردزدایی به پایان برسد مقدار دی اکسید گوگرد، ۸۰ مرتبه کاهش می یابد و به ۲۰۰ میلی گرم در هر سانتیمتر مکعب می رسد که مطابق با سختگیرانه ترین استانداردهای اروپایی است. گسیل ذرات ریز از دودکش هم با نصب الکتروفیلترهای جدید، هشت مرتبه کمتر می شود.»

در باره تأثیرات منفی نیروگاه بر محیط زیست و سلامت مردم تردیدی وجود ندارد. اما از سوی دیگر، وجود این نیروگاه، باعث اشتغالزایی برای مردم این ناحیه می شود.

رادی وویه بیست سال است اینجا کار می کند. او می گوید پیش از این که انرژی های تجدیدپذیر راه بیافتد بدون صنعت ذغال سنگ از مردم محل هیچ کاری بر نمی آید.

وی می افزاید: «ریسک تولید انرژی به این شکل هر چه باشد، مجبوریم به آن عمل کنیم تا جوانان ما به شهرهای دیگر، کشور های دیگر، قاره های دیگر فرار نکنند. اگر دیگر جوانی در این ناحیه نماند باز نگه داشتن این کارخانه چه فایده ای دارد؟»

Insiders: Dying for coal